മഴ

“അരുത്....ആ ജനാലകള്‍ അടയ്ക്കരുത്.”

അവന്റെ ശബ്ദം പരുഷമായിരുന്നു.വേണമെന്ന് വിചാരിച്ചതല്ല,പക്ഷെ താനെ വന്നുപോയതാണ്.പുറത്തു ശക്തമായി മഴപെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ചെറിയ മഴത്തുള്ളികള്‍ ജനലിലൂടെ അവന്റെ മുഖത്തു പതിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാണ് അവള്‍ തടസ്സപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചത്. മഴയെ ആസ്വദിയ്ക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ അവനെ തന്നെയാണ് അറിയുന്നത്.അവന്റെ ഓര്‍മ്മകളിലെ ബാല്യത്തെ,കൌമാരത്തെ..അങ്ങനെ..!

അവന്റെ ബാല്യത്തിലെ മഴയ്ക്കു, അവന്‍ പിച്ചവെച്ചു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മുതല്‍ താങ്ങായി നിന്നിരുന്ന ഒരു വലം കൈയ്യുടെയും,പരുക്കന്‍ കാലുകള്‍ക്ക് അകമ്പടിയായിരുന്ന ഒരു കാലന്‍ കുടയുടെയും നൈര്‍മ്മല്യം ഉണ്ട്.അതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവനറിയില്ല. പക്ഷെ അവനെ ഒരുപാടു സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഒരു വയസ്സന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കു മുന്നില്‍ അവന്റെ ബാല്യം വിനീത വിധേയനായി ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു.ആദ്യമായി അവന്റെ കുഞ്ഞൂ വിരലുകളില്‍ അറിവിന്റെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങള്‍ പകര്‍ന്നു കൊടുത്ത്, ജീവിതത്തെ ജീവിതമായി നേരിടാന്‍ ശീലിച്ച, അവന്റെ അച്ച്ചനും,അമ്മയും എല്ലാമായ അവന്റെ മുത്തച്ച്ചന് മുന്നില്‍ അവനെപ്പോഴും അനുസ്സരണയുള്ള കൊച്ചു മകനായിരുന്നു.‘കുഞ്ഞാപ്പൂ’ എന്നു നീട്ടിയുള്ള വിളി കേട്ടാല്‍ അവന്‍ ആ വിളീയ്ക്കു മുന്‍പേ എത്തിയെന്നുള്ളതാണ്. പിന്നീട് ഏതോ ഒരു ഇരുണ്ട ഇടനാഴിയില്‍ വെച്ച് ആ വലം കൈയ്യുടെ ചൂട് അവന് നഷ്ടമായപ്പോള്‍, ഒന്ന് ഉറക്കെ കരയാന്‍ പോലും അവന്‍ ആദ്യമായി ഭയപ്പെട്ട നാളുകള്‍.

പിന്നെ എത്രയോ മഴകള്‍, മഴക്കാലങ്ങള്‍.

കൌമാരത്തിലെ മഴയ്ക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂട് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.കോളെജ് ദിനങ്ങള്‍ ആസ്വദിച്ച് കൊണ്ട് നടന്നിരുന്ന കാലത്ത്, അവളെ പരിചയപ്പെടുമ്പോള്‍ ഒരു “നല്ല” മഴയുടെ അകമ്പടിയുണ്ടായിരുന്നു.മഴത്തുള്ളികളെ അവന്‍ എണ്ണി എണ്ണിയെണ്ണി പിടിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടുള്ള മഴക്കാലം. അവളുടെ കുഞ്ഞരിപ്പല്ലുകള്‍ കാണിച്ചുള്ള ചിരിയോളം ഭംഗി അന്നത്തെ മഴയ്ക്കു തോന്നിയിരുന്നില്ല.അവളുടെ ചുംബനത്തില്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍ക്ക് നിറങ്ങള്‍ പകര്‍ന്നതായി തോന്നി.പച്ച,മഞ്ഞ,ചുവപ്പ് അങ്ങനെ പലനിറങ്ങളിലുള്ള തുള്ളികള്‍.
ഈ അകമ്പടി അവരുടെ വിവാഹത്തിനും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“സ്നേഹം, മഴ, പിന്നെ കുട്ടികള്‍.”

പിന്നെ എന്നു മുതലാണ് അവന് ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങിയത്.കൃത്യമായി അവന് പറയാനാവുന്നില്ല.അവരുടെ ആദ്യത്തെ കലഹത്തിനും മഴ തന്നെ സാക്ഷി.പിന്നെ എത്രയെത്ര കലഹങ്ങള്‍ , പിണക്കങ്ങള്‍..അതിനിടയില്‍ കുട്ടികള്‍.അകലാനാവാത്തവിധം അവര്‍ അടുത്തായിരുന്നെങ്കിലും, അവര്‍ അകന്നു തന്നെ നിന്നു. അവരുടെയിടയില്‍ .പരുത്തികൊണ്ടു നെയ്തെടുത്ത ഒരു നേര്‍ രേഖയുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവരെ അകറ്റി തന്നെ നിര്‍ത്തി.

അവന്‍ ആലോചിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവന്‍ ജീവിതത്തെ അത്രമാത്രം വെറുത്തു തുടങ്ങിയോ. അവന് ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. “വെറുപ്പ്”, അങ്ങിനെയൊന്നുണ്ടോ ? അതും അറിയില്ല. അവനിപ്പോള്‍ അറിയുന്നത് അവന്റെ മുഖത്തു പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍ മാത്രമാണ്. ആ മഴത്തുള്ളികള്‍ തരുന്ന നിര്‍വികാരതയും.